Examen augustus 2015

In augustus 2014 leek het mij een leuk idee om met ons toentertijd driejarig Oudduits Herderteefje Frouke te gaan speuren. Ik deed al Gehoorzaamheid en Behendigheid met haar, maar had soms het gevoel dat ze ‘meedeed’ omdat ik het leuk vond. Speuren zou dichter bij haar hondennatuur en –capaciteiten liggen.

Mary en Frouke

Na wat zoekwerk op internet kwam ik uit bij Victor: Praktijkspeuren, examentje was mogelijk t.z.t., maar niet verplicht. Ontspannen met je hond bezig zijn, plezier voor bazin èn hond, dat was wat ik zocht! En ja, hoe gaan de dingen dan?

Ik zag een andere hond dan bij de lessen Gehoorzaamheid en Behendigheid: enthousiaster, gedrevener. Ze leerde snel, vaak sneller dan ik. Ik probeerde de instructies van Victor in de praktijk te brengen: geef haar de ruimte bij een kruispunt, we naderen een fietspad, maak de lijn korter zonder te trekken, hou contact met je hond. En vooral misschien wel het belangrijkste advies: leer je hond te ‘lezen’. Leer de signalen die ze afgeeft te zien en leer te begrijpen wat ze aangeeft.

Wat heb ik een bewondering gekregen voor mijn hond. Wat een leuke sporen liep Marjan (spoorloopster) vaak en wat begroetten zij elkaar met enthousiasme als Frouke haar gevonden had. En wat ben ik blij dat Victor in het begin ontzettend veel met Frouke de sporen uitliep en ik alleen maar hoefde te kijken wat hij deed en wat er gebeurde. Kortom, in april 2015 waren Frouke en ik klaar om toch maar dat 1ste speurexamen af te leggen.

Op dat moment gingen wij echter verhuizen. Ik ben toch al geen held in examens afleggen, dus dat leek mij geen goed moment. Met instemming van Victor werd het examen verschoven naar augustus 2015. Met het naderen van de examendag nam de spanning toe. De laatste les vòòr het examen verzekerde Victor mij dat ik 95%, misschien wel 99% kans van slagen had. Het ging allemaal immers prima…

De volgende dag was de examendag. Bij aankomst hoorde ik van de andere examenkandidaat dat zij geslaagd was. Verschrikkelijk leuk voor bazin en hond. Ik was bijna een beetje jaloers op haar dat zij het met goed gevolg al achter de rug had. Nu ik nog. Ik begon met goede moed, Frouke kon het en ik toch ook? Frouke begon wat rommelig, hier wat snuffelen, daar aan een blaadje knabbelen, een slokje modderwater drinken, opkijken omdat ze iets meende te horen in het bos enz. Maar van lieverlee ging het beter, tikje ongeconcentreerd vond ik, maar we kwamen er wel uit. Toen - bij wat achteraf de laatste kruising bleek – en Frouke inmiddels alle vier de paden op- en afgewandeld had, keek ze me glazig aan en deed niets meer. De examinator Mariëtte, probeerde ons nog te helpen: ga terug naar de plaats waar Frouke het nog wel wist, laat haar niet stilstaan, maar laat haar om je heen cirkelen etc., maar niets hielp. Toen bracht ze ons een klein eindje verder op een van de vier paden en zei: loop van hieraf nu eens een stukje door. En ja hoor, 50 meter verderop zat de spoorloopster Marjan. Gevonden, maar niet zelfstandig door Frouke en mij.
Tja, zei Victor, maar ik wist al wat hij bedoelde. We zijn gezakt…!

Iedereen was een beetje beduusd en leefde erg mee. Hoe kon dat nou? Wat katterig en toch teleurgesteld reed ik terug naar huis. Examens waren ook niets voor mij, dacht ik.  Maar ik was wel vastbesloten om gewoon door te gaan met speuren.
De eerstvolgende les daarna verliep rustig en goed. Twee kortere sporen, met voorwerpen, soms dwars door het struikgewas, waarbij ik me wel stilletjes afvroeg of dat allemaal wel goed was, een beetje onzeker geworden door het gezakt zijn.
De tweede les na het gezakte examen was ik zeer ontspannen, ik had er weer zin in en zou proberen om al het geleerde van Victor, Mariëtte en Marjan goed in de praktijk te brengen: hou voortdurend voeling met je hond, maar pas op voor onnodige correcties via de lijn, eerst je hond de richting laten kiezen en dan pas jij er achteraan enz. Het was een lang spoor deze keer en alles ging goed: de voorwerpen, de backtrack, de zon scheen, ik nam de tijd, gaf Frouke tussendoor wat water en was in ieder geval trots op haar toen ze Victor, die in dit geval zelf het spoor gelopen had, redelijk snel vond. Ik dacht: gelukkig, kan Mariëtte tenminste zien dat Frouke het wel kan.

Maar Mariëtte kwam met uitgestoken hand naar mij toe en zei: gefeliciteerd, je bent geslaagd! Ik dacht dat ze een grapje maakte en keek vragend naar Victor. Die knikte: ja, je bent inderdaad geslaagd. We vonden het zo sneu voor je en Frouke was er echt aan toe. We besloten niets tegen je te zeggen, want anders zou je misschien weer zenuwachtig geweest zijn…

Dit was de allerleukste keer dat ik voor de gek gehouden ben in mijn leven! En ik heb er helemaal niets van gemerkt. Ik leefde echt in de veronderstelling dat het een ‘gewone’ les was.
Wat een ontzettend leuk idee van Victor en Mariëtte om op deze manier iemand/mij  examen te laten doen! Bedankt alle twee en ook Marjan. Het verhaal is in geuren en kleuren de familie- en vriendenkring rond gegaan!

Op naar de volgende les! En wie weet, misschien het volgende examen….!

Mary den Haring

 

 

 

 

 

 

 

 

Home
Prijzen
Contact
v
De trainer
Cursisten aan 't woord